Verhouding van de belgische bevolking die een familiale verzekering heeft.

Volgens de opiniepeiling die marktonderzoekbureau GfK-Significant in 2003 voor Assuralia uitvoerde, bleek 85 % van de respondenten over een familiale verzekering (officieel: “burgerrechtelijke aansprakelijkheidsverzekering privé-leven”) te beschikken. De vraag werd aan een 500-tal personen gesteld die in hun gezin de verzekeringszaken (mee)beheren.

Het cijfer strookt in ruime mate met eerdere ramingen van Assuralia die afgeleid zijn van de premies en van de beschikbare kwantitatieve gegevens, en ook uitwijzen dat acht op de tien gezinnen een dergelijke polis heeft, goed voor 3.000.000 tot 3.500.000 polissen in België. Dit loopt ook parallel met de gegevens van de toezichthoudende overheid.

Als er bevolkingsgroepen zijn waar de verzekering minder verspreid zou zijn, dan denken wij onder meer:

- aan jongeren die zelfstandig gaan wonen, dus een feitelijk gezin vormen, maar onvoldoende beseffen dat je niet hoeft te trouwen en kinderen te krijgen om als particulier je aansprakelijkheid te verzekeren;

- aan ouderen (“empty nesters”) die omgekeerd menen dat als de kinderen de deur zijn, zij geen schade aan derden meer kunnen veroorzaken, en ouderen die niet langer zelfstandig wonen maar in een tehuis;

- aan gescheiden ouders die ten onrechte denken dat de aansprakelijkheid voor het minderjarig kind alleen bij de ouder berust die het hoederecht heeft;

- aan kansarme groepen voor wie verzekering geen prioriteit is (hoewel zelfs initiatief ondernomen werd om die verzekering te regelen voor bepaalde doelgroepen).

België wonende “expats” uit landen waar die verzekering traditioneel samen met de brandverzekering aangeboden wordt (Frankrijk, bijvoorbeeld), weten soms niet dat ze een “BA Privé leven” moeten ondertekenen.

Toch blijft de premie van deze verzekering gering, is de inhoud ervan ruim (minstens conform het KB terzake van 1984), en gelden er vrij algemeen kortingen voor senioren en alleenstaanden.

Meermaals is overwogen om deze verzekering verplicht te maken. Onderzoeken van academici, parlementsleden en overheidsdiensten wijzen uit dat talrijke praktische bezwaren de verwachte rechtszekerheid en efficiency van de beoogde maatregel ondermijnen. Dat is ook de stelling van de sector zelf.